بعد از انتشار فیلم تجمع کارگران پروژه ای در تابستان سال ۱۳۹۷ برخی از کارگران خواستار اطلاع رسانی بیشتر در این مورد شدند.
در سال ۱۳۹۴ تنی چند از کارگران پروژه ای که با سندیکای کارگران فلزکار مکانیک آشنا شده بودند از سندیکا خواستند به حمایت از آنان برخیزد. سندیکای فلزکار این کارگران را به یکی از فعالین پروژه ای معرفی کرد تا با همکاری هم در میان کارگران پروژه ای فعالیت کنند. بعد از چندی این کارگران به سندیکای فلزکار مراجعه و خواستار عضویت در سندیکا و گسترش سندیکا به پروژه های نفت و گاز شدند.
فعالیت سندیکا در «گروه تلگرامی پایپینگ و اکیپ پروژه ای ها» از اواسط سال ۱۳۹۵ آغاز گشت که منحصر به آموزش قانون کار و اموزش سندیکایی و حل مشکلات کارگران با پیمانکاران و انتشار اخبار این کارگران بود. با آشنایی سندیکا با شرایط کار و خواستههای کارگران و همچنین گسترش فعالیت سندیکا در پروژه های نفت و گاز و همچنین ظلم بی حد و حصر پیمانکاران با نپرداختن ۶ ماه به ۶ ماه حقوق به کارگران، فعالین سندیکایی مستقر در پروژه ها پیشنهاد اعتصاب را به سندیکا در اواخر سال ۱۳۹۶ دادند و روی آن اصرار ورزیدند.
در عید سال ۱۳۹۷ فرصتی شد تا کارگران پروژه ای به دیدار یکدیگر رفته و موضوع اعتراض را هم اندیشی کنند. از اوایل سال این موضوع بارها و بارها در کارگاهها مطرح و با همه کارگران سندیکایی پروژه ای به بحث گذاشته شد، هرچند سندیکا این اعتراض را زود هنگام می دانست، اما توسط کارگران به تصویب رسید. از اوایل تیرماه تدابیر برای تدارک دست نوشته ها و پلاکاردها و چگونگی راه اندازی تجمع به ویژه اینکه مسابقات فوتبال جام جهانی نیز شروع شده بود و کار را کمی سخت کرده بود، اغازگشت. روز موعد فرا رسید و در بعدازظهر جمعه کارگران آماده اعتراض گردیدند، غافل از آنکه پیمانکاران نیز برای به شکست کشاندن این اعتراض دست به کار شده و به نیروهای امنیتی اطلاع داده بودند.
کارگرانی که قرار بود با اتوبوس های که کرایه کرده بودند و پیش پرداخت هم داده بودند سوار شده به چهارراه عسلویه بیایند با اتوبوس های پارک شده بدون راننده مواجه شدند. بسیاری به خوابگاه بازگشتند و کمی بیش از ۸۰ کارگر با در دست داشتن پلاکاردهای سندیکای فلزکار مکانیک و فدراسیون جهانی اینداستریال و خواسته های خود صفی تشکیل دادند و مردم عبوری هم با تعجب به این موضوع نگاه کرده و از کارگران توضیح می خواستند.
از اول صبح تجمع، سندیکا در جریان بود و مرتب راهنمایی های لازم را می نمود. بعد از پایان تجمع پلیس امنیت که از قبل رهبران این تجمع را شناسایی کرده بود ۵ تن از رهبران میدانی را دستگیر و به بازداشتگاه برد. طی ۴ روز شکنجه، از آویزان کردن و زدن با شیلنگ به بدن های خیس آب، کاری با این کارگران کردند که از فردای بازداشت نمی توانستند روی پای خود راه بروند. در بازجویی ها همگی اعلام کردند:« عضو سندیکا هستند و هیچگاه مسوول سندیکا، مازیار گیلانی نژاد را ندیده اند و فقط در فضای مجازی با او در تماس بوده و آموزش های سندیکایی و قانون کار را از او فرا گرفته اند». هر چند در شب بازداشت این رهبران، به خوابگاه پتروشیمی جم یورش برده تا ارصلان امینی و مازیار گیلانی نژاد را دستگیر کنند که ناکام ماندند.
سرپرستان و مهندسین شرکتی که این کارگران در آن کار می کردند به دنبال آزادی و حتا گذاشتن وثیقه برای این عزیزان بودند که موفقیت آمیز نبود.
فعالیت و آموزش سندیکایی حتا سرپرستان و مهندسین کارگاهها و شرکت ها را نیز تحت تأثیر قرار داده بود. پس از ۳ ماه کارگران بازداشتی آزاد شدند و همگی به سرکار خود بازگشتند.
از ۵ رهبر سندیکایی تنها یک نفر همچنان در سنگر سندیکا ماند و ۴ تن دیگر از عضویت سندیکا استعفا دادند.
این حرکت اعتراضی هر چند شکست خورد و سندیکا ۴ تن از رهبران زبده خود را از دست داد اما پایه ای شد برای کمپین (اعتصاب) تابستان سال ۱۳۹۹ و بعد در سال ۱۴۰۰ کمپین ۲۰/۱۰ که به افزایش دستمزدها، کم شدن روزهای کار از ۲۴/۶ به ۲۰/۱۰ و پرداخت به موقع حقوق ها منجر شد. امروز دیگر هیچ کارگاهی را نمی توان یافت که حقوقش ۶ ماه عقب بیفتد.
رهبران سندیکایی هرچند از صفوف سندیکا رفتند اما در کمپین ها به دست پرتوان و مبلغ سندیکا تبدیل شدند.
کمپین های ما از سال ۹۹ تاکنون الگویی گردید برای خواسته ها و همچنین الگویی برای کارگران ارکان ثالث و سکوهای صدور نفت و گاز.
تندرست مانا باشد رفیق ارصلان امینی، جوشکار اهل ایذه و بنیان گذار و رهبر کمپین سال ۱۳۹۹.
مازیار گیلانی نژاد
۹ مرداد ۱۴۰۴