چهارشنبه ۱ مرداد ۱۴۰۴
به گزارش کانون حقوق بشر ایران: «در دومین شب پیاپی، مردم جانبهلبرسیدهٔ سبزوار مقابل ساختمان فرمانداری تجمع کردند. در حالی که شهر با خاموشی و بیآبی دستوپنجه نرم میکند، فریاد مردم بلندتر از همیشه است:
نترسید، نترسید، ما همه با هم هستیم!
نه برق داریم، نه آبی — فرماندار تو خوابی!
صداها از چند خیابان آنطرفتر به گوش میرسد. گاز اشکآور و سرکوب نتوانسته ارادهٔ مردم را بشکند. این فقط اعتراض به قطع برق و آب نیست، این فریاد یک شهر است، فریاد خشم از سالها بیعدالتی، ناتوانی و بیپاسخی.»
وضع کنونی کشور آینهٔ تمامنمای سقوط و انباشت سالها چپاول و بیکفایتی است. هر روز گوشهای از هر شهر و استانی با انفجارهای نامعلوم و سیاستهای مسکوتگذاری حکومت مبنی بر چیستی و چرایی این فجایع نابود میشود. در کنار قطعی منظم و برنامهریزی شدهٔ برق، حالا روزانه، در دو بازهٔ ۴ و ۶ ساعته، آب مناطق تهران و سایر شهرها قطع میشود. در این میان، آنچه عاید مردم شده است تمسخر مسئولان و فرمان ترک تهران بوده است. گویا شوک ویرانههای جنگ ۱۲روزه، اقتصاد تماماً ورشکسته، و گرانیهای جانفرساتر کافی نبود و میبایست قطعی آب و برق بهصورت شبانهروزی نیز به آن اضافه میشد.
بیآبی و خشکسالی در ایران بیش از آنکه تماماً ناشی از تغییرات اقلیمی، فرسودگی سیستم کشاورزی، یا الگوهای مصرفی نادرست شهروندان باشد، «مسئلهای سیاسی» است. طرحهای گستردهٔ انتقال آب شهرها، احداث کارخانجات صنعتی، و خشک شدن منابع زیرزمینی در استانهای کم آب و دههها سوءمدیریت و چپاول منابع طبیعی ذیل سیاستهای این حکومت ویرانه و زمینی بایر را به نام ایران مقابل چشمانمان قرار داده است. دهههاست که خوزستان، سیستان و بلوچستان، گیلان، کهکیلویه و بویراحمد، اصفهان و… ذیل همین سیاستها در تشنگی فرورفتهاند. برای پایان دادن به این ارتجاع طاعونی، که جز ویرانی و کشتار دستاوردی نداشته است، متحد شویم.
نقل از کانال تلگرامی بیدارزنی