محمدحسین شیخی، محبوبه شیخی، رها شیخی، فرزانهٔ شیخی، که در تیراندازی مأموران به خودرو آنان در خمین کشته شدند
نوشتهٔ طاهره پژوهش – انجمن حمایت از حقوق کودکان
سهشنبه ۳۱ تیر ۱۴۰۴
چشمان رها میپرسند: چه کسی پاسخگوی مرگ من است؟
خانوادهٔ شیخی در خمین بهعلت نایستادن ماشین در مقابل ایست بازرسی سپاه پاسداران و بسیج به گلوله بسته میشوند و تمام سرنشینان ماشین جان میبازند.
خبر آنچنان شوکآور است که هیچ انسانی نمیتواند در برابرش سکوت کند.
عکس چشمان رها که سرشار از زندگی است رهایم نمی کند و مجبورم میکند که بهعنوان یک شهروند حامی حقوق کودک خواهان پاسخگویی مسئولان کشور در این رابطه شوم.
از مهمترین حقوق انسانها توان حسابکشی و بازخواست از حکمرانان است. رویّههای روشن و در دسترس برای پاسخگو نگه داشتن حاکمان باید برای آحاد شهروندان مهیا باشد.
وجود امکان برای پرسش از مسئولان و آگاهی از مبانی و پیامدهای تصمیمهای آنان از حقوق اساسی شهروندان است.
بر اساس مفاد پیماننامهٔ حقوق کودک، دولتها موظف به حمایت از حق بقای کودکان شدهاند.
بر اساس قوانین مدنی ایران، توجه نکردن به اخطار پلیس جریمهٔ مالی دارد. بر اساس قوانین ایران تیراندازی به وسیلهٔ نقلیه تنها در صورتی مجاز است که پلیس از مجرم بودن رانندهٔ وسیلهٔ نقلیه مطمئن باشد که کالای قاچاق حمل میکند و امنیت مردم را بهخطر میاندازد. در این موارد نیز پلیس موظف است ابتدا به چرخهای وسیلهٔ نقلیه شلیک کند و وسیله را متوقف سازد.
با این اوصاف، چگونه است که مأموران سپاه همهٔ سرنشینان وسیلهٔ نقلیه را که کاملاً مشخص است که یک خانواده هستند مورد هدف قرار میدهد و جان همهٔ آنان را میگیرد؟
آلام و رنجهای از دست دادن عزیزانمان در جنگ دوازدهروزه هنوز قلبهایمان را میآزارد. تحمل و تابآوری جامعه دیگر توان شنیدن این اخبار را ندارد.
اگر کسانی که هواپیمای مسافربری را هدف قرار دادند معرفی میشدند و مورد پیگرد جدّی قضایی قرار میگرفتند، اگر کسانی که دو جوان در همدان را به همین شکل مورد هدف قرار دادند مجازات میشدند، اگر قوانین به نیروهایی که به خیابان میفرستند آموزش داده میشد، دیگر شاهد چنین فجایعی نبودیم. مردم خواهان پاسخگویی قوهٔ قضائیه، دولت، و همهٔ نهادهای مسئول در این رابطه هستند.