هنرمندان بازداشتشده از صفحهٔ اینستاگرام جعفر پناهی
جعفر پناهی – در پیامی در اینستاگرام
چهارشنبه ۱۱ تیر ۱۴۰۴
این بازداشتها، این احکام، نشانهٔ قدرت حکومت نیست، نشانهٔ هراس آن است. ترس از حقیقتی که دیگر پشت هیچ دیواری پنهان نمیماند.
حکومتی که نتوانسته کوچکترین امنیت داخلی و خارجی را برای مردم ایران فراهم سازد از هنر میترسد و دیر یا زود زیر آوار همین ترس دفن خواهد شد.
جمهوری اسلامی بار دیگر نشان داد که هیچچیز بیش از هنر مستقل و صدای بیواسطهٔ مردم برایش خطرناک نیست. بازداشت نگین امینزاده، عضو مستقل و فعال انجمن فیلم کوتاه، و صدور حکم سنگین چهار سال و سه ماه زندان برای سهیل بیرقی، تنها به جرم ساخت فیلم «بیداد»، همچنین احکام ليلى رشيدى و سروين ضابطيان، نه یک اتفاق تازه، بلکه ادامهٔ روند سیستماتیکی است که چهار دهه با سانسور، تهدید، شکنجه، و حذف تلاش میکند هر شکلی از حقیقت را خفه کند.
حکومتی که از دوربین یک فیلمساز، از قاب یک فیلم، از واژههای یک سناریو میترسد تنها یک جلوه دارد: زوال کامل مشروعیت و تسلط وحشت! محكوميت عوامل «بىداد» به حبس و جزاى نقدى گواه آن است که حتی تحمل بازتاب واقعیت و حقیقت در قالب هنر را هم ندارند.
نگین امینزاده را چرا بازداشت کردهاند؟ بهخاطر دفاع از فیلمسازان مستقل؟ بهخاطر ایستادگی در برابر سانسور؟ فقط به جرم سخن گفتن و بیتفاوت نبودن!؟ متعهد بودن به وظیفهٔ اجتماعی خود؟! بدبختانه انسان بودن هم جرم تلقی میشود. چرا بازیگری بهخاطر ارائهٔ هنرش باید توبیخ و جریمه شود؟ یا هر یک از عوامل فیلمی که تن به تکرار زندگی دروغین بر روی پردهٔ سینما نداده است!
این بازداشتها، این احکام، نشانهٔ قدرت حکومت نیست، نشانهٔ هراس آن است. ترس از حقیقتی که دیگر پشت هیچ دیواری پنهان نمیماند.
حکومتی که نتوانسته کوچکترین امنیت داخلی و خارجی را برای مردم ایران فراهم سازد از هنر میترسد و دیر یا زود زیر آوار همین ترس دفن خواهد شد.
نگین امینزاده باید آزاد و توهین به هنرمندان به بهانههای پوچ و تعاریف شخصی متوقف شود. قضاوتهای حکومت به هزاران دلیل معتبر نیست! هیچکس نباید به جرم آفرینش هنری، اندیشه، یا اعتراض تهدید و زندانی شود.
زمان آن گذشته که فقط درخواست «ابراز نگرانی» کنیم. سکوت در برابر این جنایات همدستی با ظالم است.