روزنامه‌نگارانی که خواستار دورکاری در دورهٔ جنگ بودند اخراج شدند!

یکشنبه ۸ تیر ۱۴۰۴

بر اساس گزارش‌هایی که به باشگاه روزنامه‌نگاران ایران ارسال شده، در دوران جنگ، برخی از رسانه‌ها و وب‌سایت‌های خبری، خبرنگاران خود را ملزم کرده بودند که حق دورکاری ندارند و باید به‌صورت مستمر در محل تحریریه حضور داشته باشند. مدیران این رسانه‌ها معتقد بودند که خبرنگار باید در «صحنه» و در متن واقعیت حضور داشته باشد؛ چه در زمان جنگ، چه در شرایط عادی، تفاوتی ندارد. از همین رو، با درخواست‌های مکرر خبرنگاران برای دورکاری مخالفت می‌شد. این سیاست، به‌ویژه در دوران حملات به تهران، موجب تشدید فضای ناامنی و اضطراب در میان خبرنگاران شد.

اما در ادامه، با شدت یافتن تهدیدها و قرار گرفتن ساختمان‌ این رسانه‌ها در معرض حمله، مدیران که تا پیش از آن بر حضور فیزیکی اصرار داشتند، ناچار شدند بنا بر ملاحظات امنیتی، دفاتر خود را تعطیل و فعالیت‌ها را به شکل دورکاری ادامه دهند. با پایان یافتن جنگ، برخی از خبرنگاران، با شوک تازه‌ای روبه‌رو شدند: برخی از همان خبرنگارانی که پیش‌تر خواستار دورکاری شده بودند، از کار اخراج شدند!

استدلالِ برخی مدیران مسئول یا سردبیران مبنی بر اینکه «خبرنگار باید در صحنه باشد» اگرچه در نگاه نخست قابل دفاع است، اما پرسش بنیادینی را پیش روی آنان می‌گذارد: آیا در مقابل این مطالبه، تمهیدات لازم برای حفظ امنیت و سلامت جانی خبرنگاران نیز فراهم شده بود؟

نمی‌توان از خبرنگار خواست که در دل جنگ و بمباران در تحریریه حاضر شود، اما امنیت او را برقرار نکرد. مسئولیت‌پذیری رسانه‌ای، تنها در بیان شعارهای حرفه‌ای خلاصه نمی‌شود، بلکه به‌معنای تعهد اخلاقی و عملی نسبت به امنیت، شأن و کرامت کسانی است که در خط مقدم روایت واقعیت ایستاده‌اند.

اسامی برخی از این سایت‌ها و رسانه‌ها در اختیار باشگاه روزنامه‌نگاران است.