سهشنبه ۲۰ خرداد ۱۴۰۴
امروز، سهشنبه ۲۰ خرداد، مهوش (سایه) صیدال، زندانی سیاسی محبوس در زندان اوین، با وعدهٔ مساعد مسئولان و درخواست همبندان سابق به اعتصاب غذایش پایان داد. او در اعتراض به محروم ماندن از رسیدگی پزشکی مناسب از روز ۵ خرداد دست به اعتصاب غذا و دارو زده بود. خانم صیدال در یادداشتی که در اینستاگرام منتشر کرد این خبر را اعلام کرد. متن این یادداشت را در اینجا بخوانید.
مهوش (سایه) صیدال در هفتمین روز از اعتصاب، بهعلت وخیم شدن حال عمومیاش، به بیمارستان طالقانی تهران منتقل شد و پزشکان تشخیص دادند که او کیست خونی دارد. اما با وجود وضع جسمانی نامناسب، دوباره او را به زندان بازگرداندند.
دیروز خبری منتشر شد مبنی بر اینکه جمعی از زندانیان سیاسی سابق بند زنان زندان اوین، از جمله نرگس محمدی و صدیقه وسمقی، در نامهای سرگشاده خطاب به مهوش (سایه) صیدال، ضمن تأکید بر حقانیت خواستهای این زندانی، او را به حفظ سلامت و ادامهٔ مبارزه دعوت کردند و از او خواستند که به اعتصابش پایان دهد.
در این نامه آمده است: «چهارده روز از اعتصاب غذایت میگذرد… تو بر اساس احساس مسئولیت و مشاهدهٔ رنج همبندیهایت تصمیم به اعتصاب گرفتهای تا صدای آنان باشی.» نویسندگان این نامه بیتوجهی به وضع درمان زندانیان را «مصداق بارز شکنجه» دانستند.
امضاکنندگان این نامه ضمن ستایش از انگیزهٔ انسانی مهوش (سایه) صیدال، تأکید کردند: «ما از تو تقاضا داریم اعتصاب غذایت را پایان بخشی.»
نیروهای امنیتی روز ۱۵ مهر ۱۴۰۳ مهوش صیدال را بازداشت و به بند زنان زندان اوین بردند. خانم صیدال درس حقوق خوانده است و مدرک دکتری حقوق بینالملل دارد.
این زندانی سیاسی روز ۳۱ اردیبهشت ۱۴۰۴ نامهای سرگشاده از زندان اوین منتشر کرد و در آن به وضع بحران سلامت و خدمات درمانی در بند زنان اوین اعتراض کرد و از نهادهای بینالمللی حقوق بشری خواستار رسیدگی به این وضع بحرانی شد.
در آن نامه خانم صیدال هشدار داد که در زندان اوین سلامت زندانیان را «ابزاری برای اعمال فشار سیاسی» بدل شده که در تضاد با اسناد بینالمللی حقوق بشر، از جمله میثاق حقوق مدنی و سیاسی و کنوانسیون منع شکنجه است.
در بخش دیگری از آن نامه آمده بود که بخش بزرگی از هزینههای درمانی نیز بر عهدهٔ خود زندانیان گذاشته شده و این تبعیض درمانی مصداق رفتار غیرانسانی و تحقیرآمیز است.
پیش از این نیز این فعال مدنی-سیاسی را در تاریخ ۳۱ خرداد ۱۴۰۲ همراه با چند فعال دیگر در پلاتفرم کلابهاوس در تهران بازداشت کرده بودند. یک ماه بعد، و پس از آنکه خانم صیدال وثیقه گذاشت، او را در تاریخ ۱ مرداد از بازداشتگاه وزارت اطلاعات موسوم به بند ۲۰۹ زندان اوین آزاد کردند.
در مهر ۱۴۰۲، او را در دادگاهی به ریاست قاضی ایمان افشاری بهاتهام «نشر اکاذیب بهقصد تشویش اذهان عمومی» محاکمه کردند. دادگاه او را به یک سال حبس و پرداخت ۱۵میلیون تومان جزای نقدی و پنج سال منع خروج ا زکشور و استفاده از شبکههای اجتماعی محکوم کرد، اما اجرای حکم حبس به مدت پنج سال به حالت تعلیق درآمد.
به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعهٔ فعالان حقوق بشر در ایران، در بازداشت مجدد مهوش (سایه) صیدال در مهر ۱۴۰۳، پس از صدور رأی جدید علیه او، محکومیت پیشین او که به حالت تعلیق درآمده بود به حالت تعزیری تغییر کرد. او در این پرونده بهاتهام نشر اکاذیب در شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران محاکمه شد. این دادگاه او را به دو سال حبس تعزیری و پرداخت ۵۶میلیون تومان جزای نقدی محکوم کرد. بازنشر اخبار مربوط به مسمومیتهای سریالی دانشآموزان از جمله مصادیق اتهام علیه او اعلام شد.
وی که در تاریخ ۱۵ بهمن ۱۴۰۳ به مرخصی کوتاهمدت رفته بود، در صفحهٔ اینستاگرامش اعلام کرد که هنگام مراجعه به شعبهٔ یک اجرای احکام دادسرای اوین، بهعلت خودداری از پوشیدن چادر، مورد ضربوجرح و توهین مأمور حفاظت قرار گرفته است. خانم صیدال نوشت که پس از اعتراض به این رفتار، دادستان از ثبت شکایت او خودداری کرده است.
خانم صیدال در ۲۰ اسفند ۱۴۰۳ در ارتباط با پروندهای که در دورهٔ حبس علیه او گشوده شده بود، در شعبهٔ سه بازپرسی دادسرای اوین از بابت تخریب اموال و اخلال در نظم عمومی، تفهیم اتهام شد. در پایان این جلسه او با قرار کفالت آزاد شد.