یکشنبه ۱۸ خرداد ۱۴۰۴
اندیشهٔ نو: به گزارش کانال تلگرامی سندیکای کارگران نیشکر هفتتپه، علی نجانی، از اعضای بازنشسته هیئتمدیرهٔ سنديکای کارگران نیشکر هفت تپه، پیامی بهمناسبت برگزاری تظاهرات اعتراضی در ژنو، در مقابل محل برگزاری جلسهٔ سازمان جهانی کار، منتشر کرده است، که در ادامه میخوانید.
اعتراض تظاهرکنندگان به حضور نمایندگان جمهوری اسلامی ایران در این نشست است که از اعضای نهادهای امنیتی و تشکلهای ضدّکارگری و مخالف سرسخت ایجاد و فعالیت سندیکاها وتشکلهای مستقل کارگریاند.
رفقای عزیز و گرانقدر،
شما که هر ساله در ماه ژوئن در مقابل سازمان جهانی کار گرد هم میآیید و صدای دادخواهی کارگران تحت ستم ایران هستید؛ درود بر شما.
رفقای عزیز، همانگونه که واقف هستید، کارگران ایران بهخاطر تبعیضها سرکوبها و اعمال قوانین ضدکارگری از سوی دولت و کارفرما در این اجلاس نمایندهای ندارند و واقعیات موجود در کشور ما بهصورت واژگونه و غیرواقعی در آنجا انعکاس مییابد.
نه وابستگان به جمهوری اسلامی و نه تشکلسازانی که بر فراز تودههای کارگری در خارج کشور سودای نمایندگی کارگران را در سر دارند هیچکدام نمایندگان واقعی کارگران ایران نیستند. طبقهٔ کارگر و تشکلهای مستقل کارگری بدون ذرهای توهّم نسبت به این نهاد بینالمللی اعلام میدارند که کارگران ایران بهدلیل سرکوبها و محرومیتهایی که حاکمیت اسلامی علیه آنها اعمال میکند از هیچ حقی، از جمله حق تشکل و انتخاب نمایندگان واقعی خود، برخوردار نیستند. درتمام حیات ۴۶ سالهٔ جمهوری اسلامی هرگونه تلاش برای ایجاد تشکلهای مستقل و تغییر در شرایط سخت کار و زندگی با سرکوب و زندان مواجه شده است.
در همین راستا، سازمان جهانی کار نیز بهرغم منشور و مقرراتی که تحت عنوان قوانین بنیادین کار نام برده میشود، لیکن به منافع کارگران ایران وقعی نگذاشته است و همچون همدست و همکار تشکلهای حکومتی، مانند خانه کارگر، شورای اسلامی کار، و نمایندگان دستچین آنها را در جایگاه نمایندگان واقعی کارگران پذیرفتهاند. و با این عمل ضدکارگری موجب اعتبار بخشیدن به دشمنان کارگران شده است.
از این رو، ما کارگران و بازنشستگان و تشکلهای مستقل کارگری ایران خواهان:
* طرد نمایندگان جمهوری اسلامی از سازمان جهانی کار هستیم.
* ما خواهان آزادی فوری و بیقیدوشرط کارگران، معلمان، بازنشستگان، و زنان زندانی و تمام زندانیان سیاسی و بازگشت آنان به کار و منع تعقیب آنها هستیم. هماکنون بهخوبی میدانیم تعدادی از کارگران عضو سندیکای شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و معلمان عضو کانونهای صنفی معلمان و کارگران بازنشسته با احکام طولانیمدت در زندان هستند.
* حق تشکل، اعتراض، اعتصاب، امنیت شغلی، و ایمنی حین کار، لغو خصوصیسازی و قراردادهای موقت، برچیده شدن شرکتهای پیمانکاری، و تأمین نیروی کار و کاهش سن بازنشستگی، افزایش دستمزدها، کاهش ساعات کار، منع تبعیض علیه کارگران مهاجر در ایران، منع تبعیض جنسیتی و برابری مزد و مزایای شغلی زنان و مردان کارگر در ایران هستیم.
دوستان عزیز،
همانطوری که گفته شد، کارگران امروز در ایران در محیطهای کار نهتنها امنیت شغلی ندارند، بلکه شوربختانه با قراردادهای کوتاهمدت، سفیدامضاء و بعضاً بدون قرارداد در محیطهای کار هستیم که بعضاً بارها و بارها کارگران با مشکلات ایمنی و حادثهٔ کار روبهرو شده اند، ولی شوربختانه بهخاطر آنکه از بیمهٔ محیط کار محروم بودهاند، بدون هیچ حق و حقوقی از کار اخراج شدهاند. و به این مسئله شما واقف هستید. یکی از بحثهایی که کارگران متأسفانه در همین چند ماه اخیر در مشهد، اگر اشتباه نکنم، در زیر خروارها آوار و زیر زمین در معادن مدفون شدند و خانوادههای آنان از این اداره به آن اداره بهدنبال مطالبات و حق بیمهٔ خود هستند که متأسفانه تا امروز هیچکس جواب آنها را نداده است.
من خواستم از همهٔ عزیزان، رفقایی که در این اجلاس شرکت نموده تا صدای دادخواهی مردم تحتستم، کارگران، معلمان، بازنشستگان، پرستاران، و تودههای زحمتکش در ایران هستند، سپاسگزار و قدردان همهٔ شما باشم، قدردان همه تشکلها، نهادها، و انجیاو هایی که در این اجلاس شرکت کرده و صدای کارگران هستند. افرادی که بهعنوان افراد مستقل در این اجلاس شرکت کرده و صدای دادخواهان ایران هستند، من بهعنوان یک کارگر دیروز و بازنشستهٔ امروز از همهٔ شما سپاسگزارم. سپاسگزار همهٔ رفقا هستم.
چارهٔ کار همهٔ زحمتکشان، تودهٔ زحمتکش، تشکل و اتحاد، و لاغیر.
درود بر شما،
علی نجاتی، کارگر بازنشستهٔ سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه
چهاردهم خرداد ۱۴۰۴