جعفر ابراهیمی، معلم (نقل از کانال تلگرامی شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران،
دوشنبه ۱۲ خرداد ۱۴۰۴
«امر صنفی» از جامعه و سیاست جدا نیست و تنها در صورتی میتواند به نتیجه برسد که سویهٔ اجتماعی و همبستگی طبقاتی پیدا کند. دفاع از حقوق صنفی زمانی معنا و کارایی خواهد داشت که در پیوند با مطالبات و مقاومت دیگر اقشار معترض باشد.
در شرایطی که اعتصاب سراسری کامیونداران با همبستگی درونی بالا و تداوم گسترده در سراسر کشور ادامه دارد، تشکلهای صنفی معلمان در کنار سایر اقشار اجتماعی با صدور بیانیههایی جداگانه حمایت قاطع و آشکار خود را از این حرکت اعتراضی اعلام کردهاند.
این همصدایی در حالی شکل گرفته که فضای عمومی کشور زیر فشار مطالبات گستردهی اقتصادی و اجتماعی قرار دارد و سرکوبهای سیستماتیک صدای عدالتخواهی اقشار مختلف، بهویژه درون طبقهٔ کارگر را هدف گرفته است. در چنین شرایطی، تشکلهای صنفی معلمان با درکی دقیق از وضعیت، گامی دیگر بهسوی مردم و در مسیر همبستگی اجتماعی برداشتهاند.
محورهای اصلی بیانیههای معلمان در حمایت از اعتصاب کامیونداران
با بررسی بیانیههای شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران و انجمنها و کانونهای صنفی معلمان در شهرهایی چون تهران، اسلامآباد غرب، کرمانشاه، اسلامشهر، فارس و هرسین، شش محور کلیدی بهروشنی قابل مشاهده است:
🔸بهرسمیت شناختن مطالبات صنفی کامیونداران بهعنوان خواستههایی مشروع و قابل تحقق، همراه با تأکید بر حق اعتصاب
🔸محکومیت برخوردهای امنیتی و قضایی با معترضان
🔸تأکید بر همسرنوشتی اقشار مختلف جامعه، بهویژه کارگران، معلمان و رانندگان
🔸نقد بنیادین ساختارهای ناکارآمد و سیاستهای تبعیضآمیز معیشتی
🔸دعوت به حمایت عمومی از اعتراضات و گسترش همبستگی اجتماعی
🔸تحلیل بحرانهای معیشتی در پیوند با فساد ساختاری و سیاستگذاری کلان اقتصادی و سیاسی.
تشکلهای صنفی معلمان در این بیانیهها نه از سر همدلی احساسی، بلکه با رویکردی آگاهانه، تحلیلی، و مبتنی بر دو دهه مبارزه تشکیلاتی و تجربهٔ زیسته از کامیونداران حمایت کردهاند. آنها بهدرستی دریافتهاند که هیچ مطالبهٔ صنفی بدون اتکا به حمایت اجتماعی به نتیجه نمیرسد.
این تشکلها تأکید میکنند که مسائل صنفی- از دستمزد معلمان گرفته تا قیمت سوخت و بیمهٔ رانندگان ـ مستقیماً با سیاستگذاریهای کلان و ساختارهای فاسد و معیوب سیاسی و اقتصادی گره خورده است. چنین نگاهی حاصل بیش از دو دهه تجربه و مبارزه و مقاومت در دل فضایی سرکوبزده و پرخطر است.
در این چارچوب، «امر صنفی» از جامعه و سیاست جدا نیست و تنها در صورتی میتواند به نتیجه برسد که سویهٔ اجتماعی و همبستگی طبقاتی پیدا کند. دفاع از حقوق صنفی زمانی معنا و کارایی خواهد داشت که در پیوند با مطالبات و مقاومت دیگر اقشار معترض باشد.
تاکنون اعتصاب کامیونداران موفقیتآمیز بوده است. حاکمیت، طبق معمول، از سیاست چماق و هویج استفاده میکند. با وعدههای مقطعی، تهدید، و سرکوب در پی شکستن اعتصاب برآمده است، اما موفق نخواهد شد، زیرا رانندگان تجربهٔ موفق اعتصاب ۱۳۹۷ را در کارنامه دارند و رمز آن موفقیت چیزی جز همبستگی و پافشاری در اعتصاب نبود.
همبستگی همان درسی است که امروز کامیونداران به جامعه میدهند و این همان رمز تغییر است؛ رمزی که میتواند بذر تحول را نه فقط در جاده و مدرسه و کارخانه، بلکه در سراسر جامعه بیفشاند.