بقاء در تمکین به رای ملت است.
توان دفاعی در پشتیبانی مردم است
در وانفسای ابر بحرانهای “ناترازیها” و ورشکستگی اقتصادی، اجتماعی و زیست محیطی و نیز فقدان دولت و ناکارآمدی، فساد و نفوذ که به غارت ایران منجر شده است نباید با آشوبطلبی جنگی خانمانسوز را به مردم تحمیل کرد.
باید هوشیارانه از جنگ پرهیز کرد. نه با مهاجمان خارجی بدخواه هم داستان شد و نه با ادبیات آخرالزمانی اقلیتی نادان و متوهم همراستا گشت. بقاء در جنگ و اختلافافکنی بین اقوام نیست؛ در کسب مشروعیت مردمی است.
مقاومت مدنی و همبستگی اجتماعی که بار دیگر در پاسداشت نوروز باستانی به زیبایی تجلی یافت مسئوليتي خطیر در پیش رو دارد. باید در برابر جنگ طلبان داخلی و خارجی مقاومت کرد و معترض بود. اعتراض و نقد جنگطلبی، فتنه نیست؛ حق مردم و آزادی ابراز عقیده است.
جامعه مدنی، صنوف و اقشار مردمی و گروههای مرجع باید نسبت به آگاهسازی شهروندان در برابر تنش آفرینی های قومی و آبی و دو قطبی سازی های تصنعی اقدام نمایند. خطر جنگ نزدیکتر از آن است که اسیر مهملات مذاکره مستقیم و غیر مستقیم شویم و یا دغدغه ملت را به چند تار موی دختران این سرزمین تقلیل دهیم. از اختلافافکنیهای تعمدی قومی و محلی دوری کنیم. هر کوی و هر خیابان این دیار و هر آب و هوای این خاک از آن همه مردم و تمام ثروت این وطن متعلق به همه ایرانیان است.
با هر احتمالی، باید از بروز جنگ پرهیز کرد. مخالفت با جنگ و آشوبطلبی حق مردم است. باید در برابر اراده مردم تمکین کرد. قدرت واقعی متعلق به مردم است که با اتحاد خود هر تغییری را رقم میزنند.
توان دفاعی هر کشوری، پشتیبانی ملت و آحاد مردم است. در هیچ کشوری نیروی سرکوب و نیروی آلوده به منافع اقتصادی جزیی از توان دفاعی نیستند. هر ایرانی در هر کجای ایران: یک شهروند مطالبهگر صلح و آزادی و رفاه و مخالف جنگ و آشوب. ایرانی باشیم و به هر ندای داخلی یا خارجی جنگطلبانه اعتراض کنیم.
*کانال نویسنده
سه شنبه ۱۹ فروردین ۱۴۰۴