
ترجمه شده از نشریهٔ بریتانیایی فایننشال تایمز، ۵ مارس ۲۰۲۵ (۱۵ اسفند ۱۴۰۳)
مترجم: امید مجد – اختصاصی اندیشۀ نو
چگونه لی کا شینگ، لَری فینک، و آدبایو اوگونلسی طی چند هفته به توافقی ۲۲٫۸ میلیارد دلاری بر سر مالکیت بندرها رسیدند
دونالد ترامپ، رئیسجمهور ایالات متحد آمریکا، روز سهشنبه [۴ مارس/۱۴ اسفند] در سخنرانی خطاب به ملت آمریکا وعده داد که دولتش کانال پاناما را پس خواهد گرفت و قول داد که برای بازپسگیری این گذرگاه حساس، که اقیانوس اطلس و اقیانوس آرام را به هم متصل میکند، به وعدهاش عمل کند. او گفت: «مدتی است این کار را شروع کردهایم» و به یک «شرکت بزرگ آمریکایی» اشاره کرد که موافقت کرده دو بندر اصلی در دو طرف این گذرگاه را «همین امروز» در اختیار بگیرد. قبل از اینکه این خبر در روز سهشنبه اعلام شود، ترامپ کاملاً از آن معامله باخبر بوده است.
تملک و ادارهٔ این دو بندر در کانال پاناما بخشی از توافق ۲۲٫۸ میلیارد دلاری شرکت سرمایهگذاری غولپیکر «بلکراک» برای تصاحب ۴۳ بندر متعلق به شرکت سیک هاچیسون (CK Hutchison) است که صاحب آن لی کا شینگ (Li Ka-shing) است. لری فینک، مدیر اجرایی میلیاردر بلکراک، رئیسجمهور آمریکا و اعضای ارشد دولتش از جمله مارکو روبیو را در جریان این معامله گذاشته بود.
معلوم شد که فینک نقش مهمی در این معامله داشته است که فاقد بسیاری از ویژگیهای یک خرید چند میلیارد دلاری است. گرچه برخی از بزرگترین نامها در عرصهٔ چنین خریدهایی نگاهی به این پروندهٔ مالکیت بندرها انداختند- از جمله بلکاستون و ککآر (KKR)-بسیاری از مشاوران معمول وال استریت برای اظهارنظر در دسترس نبودند. بلکاستون و ککآر نیز از اظهارنظر در این باره خودداری کردند.
سر گرفتن این معامله و سرعت واکنش قدرتمندترین مدیران شرکتها به خواستهای ترامپ نشانهٔ قدرت و نفوذ سخنان او در حوزهٔ تجارت جهانی است. گفتوگو بر سر این معامله فقط چند روز پس از روی کار آمدن ترامپ و در زادگاه شرکت سیک هاچیسون، در هنگ کنگ، آغاز شد، یعنی پس از اینکه ترامپ در سخنرانیاش در مراسم تحلیف گفت: «چین کانال پاناما را اداره میکند… و ما آن را پس میگیریم.»
به گفتهٔ دو نفر از افراد مطلع از موضوع، این وعدهٔ ترامپ باعث شد که مدیران ارشد سیک هاچیسون دست به کار شوند. مهمتر از همه، آنها به این نتیجه رسیدند که فقط فروختن دو بندر کانال پاناما که از حساسیت سیاسی برخوردارند کار عاقلانهای نیست. به این ترتیب، این شرکت- که قیمت سهامش در پنج سال منتهی به اعلام این معاملهٔ اخیر ۴۰درصد کاهش یافته بود- فرصت را برای بهبود وضع خودش غنیمت دانست.
این گروه از شرکتها با برداشتن این گام بزرگ و خارج شدن از تملک و مدیریت بندرها، که از دههٔ ۱۹۹۰ بخش اصلی فعالیت آن بوده است، خودش را از تیررس ترامپ خارج کرد و به توافقی دست یافت که نتیجهاش افزایش بیش از ۲۰درصدی قیمت سهام شرکت در روز چهارشنبه [۱۵ اسفند] بود. به گفتهٔ مسئولان شرکت، در این معامله ۱۹ میلیارد دلار پول نقد به حساب شرکت سرازیر خواهد شد که بخشی از آن احتمالاً از طریق سود سهام یا بازخرید سهام به سهامداران داده خواهد شد.
مذاکره برای قطعی کردن این معامله خیلی سریع پیش رفت و فقط چند هفته طول کشید. بیشتر مذاکرات هم از طریق ویدئو-کنفرانس و تماسهای تلفنی صورت گرفت. این معامله را برخی از بزرگترین نامهای بخش مالی در هنگ کنگ و نیویورک هدایت کردند.
گُلدمن ساکس به نظارت بر فرایند فروش سریع و عمدتاً غیررسمی کمک کرد و توجه و علاقهٔ چند نفر از بزرگترین سرمایهگذاران زیرساختهای جهان را جلب کرد. مایکل کوربات، که از زمان کنارهگیری از سمت مدیرعامل سیتی گروپ در سال ۲۰۲۱ فعالیت آرام و بیسروصدایی داشته است، از کارگزاران کلیدی این معامله بود که از دفترش در جکسون هول، در ایالت وایومینگ آمریکا، به شرکت سیک هاچیسون مشاوره میداد.
در این مناقصه، شرکت گلوبال اینفراستراکچر پارتنرز (Global Infrastructure Partners, GIP) به بلکراک پیوست. بلکراک این شرکت خصوصی را که تخصصش سرمایهگذاری در زیرساختهاست سال گذشته خریده بود. شرکت دیگری که به بلکراک پیوست «ترمینال اینوستمنت لیمیتد» (TIL) بود که تخصصش ادارهٔ بندرهاست که از همکاری نزدیک دو شرکت GIP و شرکت حملونقل مدیترانه (MSC)، بزرگترین شرکت حملونقل کانتینری جهان، برخوردار است.
مذاکرات در سطح بالاترین مقامهای این شرکتها صورت گرفت، از جمله با حضور فینک از بلکراک، آدبایو اوگونلسی، مدیر اجراییGIP و لی کا شینگ و پسرش ویکتور.
دیهگو آپونته، فرزند خانوادهٔ اَبَرثروتمند آپونته که در مالکیت MSC سهم عمده دارند، نیز نقش مهمی در مذاکرات ایفا کرد. یکی از مشتریان برتر این غول حملونقل در حوزهٔ تجارت بندری شرکت سیک هاچیسون است که روابط نزدیکی با یکدیگر دارند. همین رابطهٔ کاری باعث تقویت پیشنهاد خرید کنسرسیوم بلکراک شد.
یکی از افراد مطلع از مذاکرات با اشاره به خانوادهٔ آپونته گفت که سیک هاچیسون «میدانست که با خانوادهٔ میلیاردر دیگری معامله میکند که به آنها اعتماد دارد. آنها میدانستند که نام بلکراک چه قدرتی دارد.»
این معامله تحلیلگران این صنعت را غافلگیر کرد. «بانک آمریکا» آن معامله را «غافلگیری بزرگ» توصیف کرد که قیمت آن بین یازده تا سیزده برابر درآمد تخمینی آن شرکت در سال ۲۰۲۴ بود. تحلیلگران جیپی مورگان چیس این معامله را «چرخشی چشمگیر در استراتژی» خواندند. جیپی مورگان تخمین زد که پس از صورت گرفتن این معامله، قیمت بخش بندرهای آن فقط یک درصد از کل درآمد سیک هاچیسون قبل از پرداخت بهره و مالیات، افت ارزش، و استهلاک خواهد بود.
به گفتهٔ دَن بیکر، تحلیلگر ارشد سهام، کار در حوزهٔ بندرها «همواره بخش مهمی از تجارت آنها [سیک هاچیسون] بوده است». او میگوید: «کار در حوزهٔ بندر چیزی است که به طور کلی بسیار سودآور و ورود به آن دشوار است. وقتی که شرکتی بندری را در اختیار میگیرد، ورود رقیب در آن دشوار است. ادارهٔ بندرها یکی از قدرتمندترین رشتههای فعالیت آنها بود.»
البته این معاملهٔ اخیر شامل بندرهایی نمیشود که سیک هاچیسون در هنگ کنگ و سرزمین اصلی چین در اختیار دارد. فروش این بندرها از نظر سیاسی مشکلآفرین میبود و دستکم میبایست روند تأیید نظارتی وقتگیری را پشت سر میگذاشت.
به گفتهٔ بیکر، «کاملاً احتمال دارد که آنها [بلکراک] آن بندرها [در چین] را نمیخواستند. اگر شما مالک غربی بندری در چین باشید، احتمالاً این طور فکر میکنید که چنین کسبوکاری موقعیت استراتژیک چندان خوبی برای شما نداشته باشد. حتی مطمئن نیستم که چین هم چنین چیزی را بخواهد.»
فقط پنج ماه پس از آنکه بلکراک GIP را خرید، این سرمایهگذاری زیرساختی اخیر باعث شد که جاهطلبی بزرگ فینک برای قرار دادن بلکراک در صدر بازارهای خصوصی برآورده شود.
از دید سیک هاچیسون، پول نقد حاصل از این معامله میتواند صندوق ذخیرهٔ این شرکت را برای خریدهای جدید پُر کند و در ضمن برای دلجویی از سهامداران استفاده شود. این شرکت اخیراً پیشنهادی برای خریدن «تِیمز واتر»، شرکت آب و برق بریتانیایی، ارائه کرده است.
به نظر دَن بیکر، «مدیریت [سیک هاچیسون] احتمالاً از قیمت کنون سهام کمی عصبانی است. این معامله یکی از راههای بازیافت ارزش سهام است.»
اندیشه نو: استفاده از تمام یا بخشهایی از این مطلب با ذکر منبع بدون مانع است.
پنجشنبه ۲۳ اسفند ۱۴۰۳