در این بیانیه آمده است:
«حکومت هرگز حق ندارد ما را بکشد، هیچ یک از ما را، بی هیچ بهانه و دستاویزی. این نه یک نهِ قطعی و بیچونوچراست.»
متن کامل بیانیه:
گاه آن رسیده است تا بیش از پیش و با صدایی هرچه رساتر اعلام کنیم: حکومت هرگز حق ندارد ما را بکشد، هیچ یک از ما را، بی هیچ بهانه و دستاویزی. این نه یک نهِ قطعی و بیچونوچراست.
نیک میدانیم که حاکمیت برای بقای خود و حفظ منافع مشترک اقلیت حامی خود، با بهرهگیری از ایدئولوژی، مجازاتهای اسماً قانونی را وضع میکند و به نام «قانون» جنایاتش را علیه شهروندان مشروع جلوه میدهد. اعدام یکی از این مجازاتها است: پیامآور رعب و وحشت که فلسفۀ وجودی آن چیزی نیست مگر سرکوب تودۀ مردم. آموختهایم که آنچه دولتهای جبار و خودکامه را نگاه میدارد (هرچند نه تا ابد) سیطره رعب و ترس است. این است که توسل به جوخههای اعدام در نظامهای سیاسی خودکامه و استبدادی عادتی دیرینه است و در جمهوری اسلامی با بهانههای مختلف: گاه به اسم «امنیت»، گاه به نام عدالت.
امروز در حکومت جمهوری اسلامی بحث حتی بر سر این نیست که آیا اعدام میتواند بخشی از یک سیستم حقوقی جویای عدالت باشد یا خیر؟ اعدام جمهوری اسلامی قصدی برای مجازات و برقراری «عدالت» ندارد؛ بلکه راهی است برای تغذیه نظام و هراسافکنی بر جمعیت از طریق نمایش جباریت.
اما آنچه باید به حکومت مستبد آموخت این است که منشأ قانون خواست و ارادۀ مردم است نه ارادۀ حاکمان. اعدام نفی حق حیات انسان به دست خونخواه حکومت است و «زن، زندگی، آزادی»، در گام نخست، پاسداشت زندگی است و کوتاه کردن بازوان این قدرت مسلط در گرفتن حق زیست شهروندان است.
ما دانشجویان دانشگاه تربیتمدرس، در همراهی با کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» زندانیان سراسر کشور، آمدهایم تا اعلام کنیم در برابر اعدام، این حکم غیرانسانی و بربرگونه، تمام قد ایستادهایم.
امیدواریم یارانمان در دیگر دانشگاهها نیز صدای «نه به اعدام» را رساتر از گذشته، به انواع شیوههای خلاقانهای که میشناسند، در دانشگاهها بلند کنند. دیر نیست روزی که، آنچنان که شایسته و بهحق است، فضای دانشگاه را بازپسگیریم و با بهرهگیری از حق آزادی بیان، این حق بنیادین شهروندیمان، صدای اعتراض خود را، آنگونه که باید، در صحن دانشگاه طنینانداز کنیم.
جامعهای که شأن و کرامت انسانی را پاس میدارد
۴ بهمن ۱۴۰۳