بنا بر گزارشات رسیده از دانشگاه تربیت مدرس، در روزهای گذشته فراخوانهایی جهت اعتصاب در تاریخ ۲۱ و ۲۲ آبان در اعتراض به فشار حراست و خفقان حاکم بر دانشگاه، منتشر شده که با استقبال دانشجویان همراه شده است. بنا بر گزارشهای واصله، در پاسخ به فراخوان، دانشجویان در این دو روز از رفتن به کلاسهای درس، کتابخانهی مرکزی و برخی آزمایشگاهها خودداری کردند.
در همین حال مقامات دانشگاه تلاش بر عادی نشان دادن وضعیت دانشگاه در دو روز اخیر کردند؛ اما گزارشات متعددی از پیوستن دانشجویان به اعتصاب بدست رسیده است.
این اعتصاب در واکنش به فشارها و سیاستهایی است که حراست دانشگاه از مهرماه امسال بر فضای دانشگاه و خوابگاههای دخترانه اعمال کرده است.
بیانیۀ پایانی اعتصاب دانشجویان دانشگاه تربیتمدرس
دانشگاه ما را اشغال کردهاند و در آن حکومت نظامی برپا کردهاند. اگر حرفی بزنیم و اعتراضی کنیم، جوابشان خشونت است و توهین و کمیته انضباطی. روزی نیست که از آزار و اذیت حراست دانشگاه و لباس شخصیها در امان باشیم؛ هر روز به ما توهین میکنند، برخورد فیزیکی میکنند، تهدید و احضار میکنند و حریم خصوصیمان را نقض میکنند. دانشجویان اما سکوت نکردند، جواب هر تذکر و توهین را با منطق و دلیل دادند و اعتراضشان را تکتک یا با نامههای گروهی نشان دادند، اما دریغ از یک گام امیدبخش از سوی دانشگاه. واکنش مدیریت دانشگاه و حراست افزایش روزافزون فشار و خفقان و آزار و اذیت بود. هدفشان این است که دانشجویان ترسیده و خموده و افسرده و جداافتاده باشند و صدایی از جایی بلند نشود. میخواهند با زور ما را ساکت کنند.
تاریخ جنبش دانشجویی تکرار یک حرف است: «دانشجو تن به سکوت نمیدهد.» دانشگاه محل زندگی ماست، ما در دانشگاه با هم زندگی میکنیم و لازمۀ زندگی در این فضا داشتن امنیت فیزیکی و روانی، آزادیهای شخصی و امکانات رفاهی برای همۀ ماست. وقتی فضا را زیستناپذیر میکنید روشن است که ما ساکت نمیمانیم و حقوقمان را مطالبه میکنیم. مدیریت دانشگاه و حراست کار را به جایی رسانده که هر روز دوستانمان از بغض و اشکشان در برابر توهین و آزار حراست یا افسردگی و تمایل به خودکشی میگویند. نه! ما دانشجویان در برابر این ستم روزمره سکوت نمیکنیم.
اعتصاب روزهای ۲۱ و ۲۲ آبان گام اول اعتراضات ادامهدار ما دانشجویان بود و اعتراضات ما تا زمانی که مدیریت دانشگاه و حراست تغییر رویه ندهد و فضای دانشگاه را مناسب زندگی دانشجویان نکند به شیوههای مختلف ادامه خواهد داشت. صدای اعتصاب ما پردۀ گوشهای کر مدیریت دانشگاه و حراست را لرزاند و این تازه شروع اعتراضات ما بود. مدیریت دانشگاه باید بداند که ما دانشجویان دست در دست هم دادهایم و برای تحقق مطالباتمان چنان صدایمان را بلند خواهیم کرد که چارهای جز پاسخگویی و تغییر رویه نداشته باشد.
محورهای اصلی مطالبات ما در این اعتصاب بدین شرح بوده است:
۱. فضای امنیتی و خفقان سطح دانشگاه:
نیروهای حراست از فضای دانشجویی دانشگاه خارج و به پستهای نگهبانی خود محدود شوند. اسامی نیروهای حراستی روی لباسشان درج شود و همه ملزم به پوشیدن لباس فرم حراست شوند.
۲. پوشش:
آزار و اذیت دانشجویان بهخاطر پوشش با تذکرهای زبانی، خشونت فیزیکی، تلفن و احضارهای غیرقانونی حراست و پروندهسازی در کمیتههای انضباطی پایان یابد.
۳. پروندهسازی امنیتی:
پروندهسازی برای دانشجویان توسط حراست و دیگر نیروهای فشار از طریق احضار و ایجاد رعب و وحشت و نشر اطلاعات شخصی در فضای مجازی پایان یابد.
۴. ورود و خروج:
مقررات جدید اِعمالشده برای ورود و خروج دانشجویان به دانشگاه لغو شود، گیتهای ورود و خروج و تفکیک جنسیتی آن برداشته شود. محدودیتهای جدید در ساعت ورود و خروج خوابگاه لغو شود، ورود و خروج تاکسیهای اینترنتی و خریدهای اینترنتی برای دانشجویان خوابگاهی تسهیل شود.
این تنها بخشی از مشکلات صنفی گستردهای است که ما دانشجویان هر روزه با آنها درگیریم و این اعتصابمان را معطوف به آنها کردیم. بدیهی است که ما دست از پیگیری کلیهی مطالبات دانشجویی خود برنخواهیم داشت و اعتراضات ما ادامه خواهد یافت.
دانشجویان دانشگاه تربیتمدرس