Andisheh Nou

حواسم کجاست؟ رحمان

هر روز،
سرچار راه،
 لا به لای ماشین‌ها می‌لولد
 چراغ که قرمز می شود،
شروع می‌کند؛
 رنگی سرخ به چهره‌اش می‌دود؛
قطره‌هایی در پیشانی‌اش می‌درخشد   
قطره ‌هایی برپیشانی‌اش می‌درخشد؛‌
 و می‌چکد بر روی آسفالت خرداد.
دستی از ماشین بیرون می‌آید
و چیزی مچاله شده در مشت‌اش می‌گذارد.
 لنگ در یک مشت،
و شیشه‌شور در مشت دیگرش،
جا‌به‌جا می ‌شود.‌
زمان کوتاه است؛
خودش را ازیاد‌برده،
حتی نمی‌تواند دقیقه ها را بشمارد.
 چراغ که سبزمی‌شود،
می‌نشیند روی بلوک سنگِ سیمانی،
،  وسط خیابان.
گرمای خرداد فاصله ای با تابستان ندارد دستمال دور سرش را باز‌می ‌کند،
. خیس می‌بندد دور دست‌اش
گرمای خرداد هیچ فاصله ای با تابستان ندارد
تب برجانش می‌نشیند؛
شب خسته و پاهاش خسته‌تر
می‌رود آن سوی چارراه، ‌
که دخترک گلفروش منتظراست.

هردو از روشنی خیابان به تاریکی می روند


رحمان – /4/1399۱۰

بخش نظر بسته میباشد.

Comments are closed.