Andisheh Nou

نفرین بر آنکس که انسان را برده می خواهد! رحمان

می خواستم چیزی بنویسم که شادی بیافریند؛
 و لبخند بر لبانِ کودکی بنشاند
و سرمایِ روز وشب را از تنش بیرون برد.

در چشمانِ غمزده اشکی دیدم؛
لرزشی بر تنم افتاد؛
اندوه سراسر وجودم را گرفت

نفرین بر دروغ،
جایی که در آن ننگ و شرم می روید؛
و انسان به زانو در می آید
و نفرین بر خدایی که انسان را برده می خواهد؛
و،
از انسان کالا ساخته است .

می خواستم از شادی بنویسم؛
اما از خیابان صدایی آمد
و بغضی در گلوفرو شکست.


چه فرق می کند؟
زمستان هم می گذرد
و من باز شاهد اشکی در چشمان غمزده خواهم بود
و بُغصی که در گلوی
پروانه ای تنها فرو می میرد .


رحمان ا. 27 / 11 / 1

بخش نظر بسته میباشد.

Comments are closed.