Andisheh Nou

این رنج پایانی ندارد – رحمان

این فواره ها
در غروب پاییز
قوس برمی دارند
سر می کشند بی هوا

بالای سرِ بیدهای مجنون
بی وقفه ،
افق خاکستری
زیر نگاهشان است –
پیش از آمدن تاریکی ،

باز می گردند
به حوض لاجوردی کف آلود
که سرشار از تن شویی ست

به رقص درمی آیند
خیزابهای کف آلود
رقصی مداوم و ناتمام
تا انتهای تاریکی

حبابها به کرانهِ سیمانهای
لاجوردی می رسند
و رازهای شان سر برمی زند
در هوا ،

و این تکراری است
بی وقفه ؛
در مقابل آنانی که باد پاییز
همراهِ خنکای فواره های آب
بر تن شان می نشیند

آه… من چه می گویم ..!
اینها همه دل خوشکنک های شاعران
نازک نارنجی ست !
کَمکی روحم را جلا می دهم !

اینها که گفتم ؛
فرار از دوزخ نیست
هپکو در آتش می سوزد
باز شلاق و باز زندان و…
فقرِ عریان ،

و رنجِ تمام غروب های
کارگران ،
هنوز پایانی ندارد

روحِ لجن آلودی –
دستانش را به خون وضو
می گیرد .

رحمان : ۸ / ۸ / ۱۳۹۷

بخش نظر بسته میباشد.

Comments are closed.